Mahallenin Delisi
ORDU

Mahallenin Delisi Web Sayfasına Hoşgeldiniz

ORDU FM CANLI
VENUS RENT A CAR ARAÇ KİRALAMA
Genel Nyks's Soul

SON BAKIŞ YAZAN: NYKS’S SOUL

- 5 Haziran 2018

SON BAKIŞ

Bir aşk kaç can eder? Sadece iki kişilik tutku oyunu mu? Seven ve terkeden arasında uzanan derin uçurum mu? Ayrılınca sadece gözler mi ağlar? Sevdaya dahil olan uzuvlar,değmez mi anlatılmaya?
Beyninde yer etmiş anıların ilk tanığı o gözler…Bir gidişe ömür biçen,o son bakışlar! Sonsuzluğa takılır, kalan acısıyla…
Hoş geldin diye dua eden ama bir buruk vedayla saklanmaya çalışan, titrek dudaklar…Aşkın sahibi, sözlerin bekçisi ve mühürleyicisi…Bir vedayla lal olan yüzyıl şairi…
Eller! Her teması yeni bir yıldız keşfine dönüşen,gökyüzüne dokunuş gibi,uzak ama umutlu…
Koşar adım aşka çekilen ayaklar… Sevilenin her çağrısına koşulsuz teslim olan diz kapakları,düşme ihtimalini hep göz ardı eden…
Ve yaradılışını O’na bağlayan, sonsuzluğu dileyen ama bir terk edilme sancısıyla,ıssızlıkta mıhlanan o beden…
Elimde kahve fincanım, yine uyku tutmadı.Senden sonra o da bıraktı beni avutmayı.Aklım karışık,oturuyorum boş masama ait kırgın sandalyede.Sahi kalbim nasıl acaba? Kırık parçalar var hissediyorum. Çünkü her nefeste canım acıyor,biliyorum.
Yavaşça kalkıyorum yerimden,denge sorunum var bugünlerde..Her hareketim zorunluluktan. Yorgun bedenimi, anılarımın cehennemi olan boş yatağıma bırakıyorum.Bitmeyen düşüşlerim sadece orada son buluyor.
Gözlerim tavana sabitlenmiş. Hep o son an! Kalbim sızlıyor ve düğümleniyor boğazımda kırgın heveslerim. Derin bir iç çekişi ve gözlerimi yalnız bırakmayan yaşlar…
Kalbim nerede? Kırık mı gerçekten? O günden beri sessizliğe gömüldü. Gözlerimi kapatıyorum ve acımı takip ediyorum. Kırgın hücrelerim yolu gösteriyor, istemsizce.Onlar da küskün bana.Yokluğuna alıştıramadığım o ızdıraplı zerrelerim…
Bir aşk kaç hücreye bedel?
Terk edilmiş, hayalet kasabalar gibi içim. Ürkek adımlarım bir harabenin önünde son buluyor.Bir zamanlar bedenimin hakimi,ritmi dünyayı sarsacak kadar güçlü olan o narin parçam.Ütopyamın,hayalimin,umudumun gizli mabedi…
Şimdiyse kapısı paslı, siyaha bulanmış ruhu…Ölüm sessizliği ve yas havası sarıyor bedenimi.Kaybedilen sadece bir sevgili değildi,o an anlıyorum!Düzensiz,küçük iniltiler çalınıyor kulağıma,sanki bastırılmış çığlıklar taşıyor içinde…
Yavaşça dokunuyorum kapının koluna. Pası elime bulaşıyor, soğukluğu karanlığa gömüyor beni.Açmak için kilidi çeviriyorum, o da boşa dönüyor zaten.Beni ben yapan yanıma,uzakta,hiç gitmediğim bir yer gibi yabancı ve huzursuzca bakıyorum şimdi…
Kararsız ve korkak açıyorum kapısını kalbimin. Burnuma gelen kokular daha çok acıtıyor beni.Çürümüş umutlar evi…Karanlık ve dondurucu bir hava…Camı kırılmış pencerelerden rüzgar esiyor,yalnızlığım ve ben üşüyoruz,kör bir boşlukta.
Kibrit arıyorum ceplerimde… Yakıyorum ve sessizlik sanki o minik cızırtıyla yırtılıyor karanlığı ikiye… Titrek, sönmeye hazır,küçük bir alevin ışığında,gerçekler çarpıyor yüzüme.Duvarları dökülmüş,tavanı çökmüş,kapıları tarumar olmuş,yerler balçığa bulanmış ve çok kirli…İnce sızıntılar var evimin duvarlarında,gözyaşı ve yas… Temennilerini sunuyorlar belli ki…

Onu ilk gördüğümde böyle değildi oysa . Bir insanı sevgiyle sarmalamaya hazır, her atışıyla sonsuzluğu çağrıştıran bir melodi gibiydi.
Sonra o geldi…
Her bir odasını farklı renklere boyadım.Tutkulu kırmızı,neşeli turuncu,aydınlık beyaz,umutlu mavi…Ama en çok mavi…Her anıyla yeni bir cisim şekil veriyordu bu eve.Işıkları daima açık ve sıcak…Üstünde güneşli ve parlak bir gökyüzü,önünde denizin sonsuz maviliği,,ardında rengarenk çiçekleriyle cennetti andıran yemyeşil huzur bahçesi…Aşk,tutku,mutluluk…Yaşıyorsun ve yaşlanmıyorsun!
Sonsuz bir güvenle büyüyordun içimde.
Bir kibrit daha yakıyorum, karanlığa inat…
Bakakalıyorum. Ellerimle var ettiğim o sarayımın, biri tarafından harabeye dönüştürülmesini izliyorum. Hepsi terk etmiş beni tıpkı sen gibi…
Kuruyan denizim, sönen güneşim… Bin umutla adına büyüttüğüm çiçeklerim…Mezarlıklara ağır gelir bu ölümler…
Bir viranedeyim.Yıkılmış,dökülmüş,paramparça…Bitmeyecek bir yasa mahkum edilmiş yalnızlığı…
Elim acıyor,bir kibrit daha yakıyorum.
Anılar hücum ediyor karanlıkla kör olmuş gözlerime..
Heyecan,özlem,aşk dolu ama yarım bırakılmış tozlu hayaller…
En çok özlediğimde yanar canım sanardım. O zaman bile ışıkları sönmemişti kalbimin.
Kavgalar,istenmeyen sözler kırar geçirirdi ürkek yüreğimi.O an bile güneşim içimdeydi.
Biliyorum! Karanlığa sürgün edilen kalbimin, karardığı o anı…
Hani sen gidiyordun ağır ağır… Bir müddet sonra döndün ya arkanı…Terkedilmiş kadar yakın,tutup sarılamayacak kadar uzak!Biraz kırık,biraz yarım ama haklı bir gururla baktın ya bana!
O son bakıştı! Evimin odalarını darmaduman eden…
İstesem de silemiyorum gidişini göz bebeklerimden.Kalbime hücum ediyor her bir yarım cümle,kırgınlıklar,düğümler…Çözemiyorum…
Kibritlerim bitmek üzere…
Çaresizim,içim soğuyor,kalbim dağılıyor ve ben ölüyorum karanlıklarda…
Bir kalbin içinde;yalnız ve yıkılmışsan,duvarlar üstüne düşüyor ve tavan başına yıkılıyorsa,soğuktan titreyerek saplanmışsan bir bataklığa ve de elinde bir kibritin kalmışsa…Çok da düşünmeye gerek yok aslında!
Karanlıkta, titrek bir alev…Ruhumu, kalbimi,geçmişimi bir yangına devrediyorum.
Yavaşça ısınmaya başlıyor tenim, belki acıdandır bilemiyorum.Anılar,sisler halinde izlerini bırakmaya çalışıyor rengi solmuş duvarlarda ama nafile…Gittikçe büyüyor ateş ve gölgeler aydınlığa teslim oluyor.
Çığlıklar duyuyorum… Kuytu köşelerde sıkışan heveslerim, dillendiremediğim dualarım…
Hepsi bir yangında can veriyor ve ben duruyorum , kalıyorum, yanıyorum…
Ellerimle kurduğum evimi bir gidenin ayak izleri uğruna ateşe veriyorum.
Canım yanıyor! İçimde isyan dumanları ve yok oluyoruz hep birlikte…
Gözlerimi açıyorum. Tavan aynı, oda aynı, ben hala uzanıyorum gözlerim yaşlı…
Ellerim kalbimi yokluyor ve dudaklarım bastırılmış bir isyanı haykırıyor!
Son bakıştı! Son yangındı!

Nyks’s Soul

ETİKETLER
BENZER YAZILAR

YORUM YAP

❅❄❆ SUYUN ÜZERİNDEKİ HALKALAR GİBİYİZ SENİNLE , ❅❄❆
❅❄❆ BİRLİKTE BÜYÜYORUZ AMA ...❅❄❆
❅❄❆ DOKUNAMIYORUZ BİRBİRİMİZE ...❅❄❆
【◄ MAHALLENİN DELİSİ © ►】